- Tak sądzę. Oczywiście, proces toczyłby się drogą udowodnienia heroiczności cnót, a nie męczeństwa. Tutaj, na Marymoncie, jeszcze 10 lat temu żyło sporo ludzi starszych, którzy nas, marianów, mówiąc pozytywnie, atakowali, dlaczego dotychczas nie rozpoczęto procesu beatyfikacyjnego ks. proboszcza Trószyńskiego. Widzieli oni, dawni parafianie ks. Zygmunta, nie tyle jego świętość osobistą, ile jego miłość bliźniego. Nazywano go św. Franciszkiem z Marymontu. Widzieli, jak troszczył się o ludzi biednych, potrzebujących. Nie mógł ani sam zjeść, ani spać, ani pracować jako kapłan, jeżeli wiedział, że ktoś czegoś bardzo potrzebuje. Był znany z ogromnie rozległej działalności charytatywnej, potrafił wynajdywać ludzi nawet spoza swojej parafii.

Pewna kobieta wspomina, że kiedy już wszystko sprzedała w czasie okupacji, a jej męża aresztowali Niemcy, będąc kiedyś na nabożeństwie majowym z dzieckiem, zemdlała. Zainteresował się nią wtedy proboszcz. Zaproponował, aby przyszła po pomoc. Ona jednak nie zjawiła się. Wysłał więc do niej kartkę, ale i wówczas nie przyszła. W kilka dni potem przekazał jej przez kogoś jedzenie. Po kilkudziesięciu latach po tym wydarzeniu wspomina, że ks. Trószyński uratował ją i jej dwie córki od śmierci. Teraz, kiedy sama czy jej córki widzą na ulicy kapłana, przypominają sobie ks. Trószyńskiego i myślą o każdym kapłanie z szacunkiem.

- Tak, tylko dzisiaj pomoc wygląda inaczej. Jest przede wszystkim zbiurokratyzowana, zinstytucjonalizowana. Ksiądz Trószyński nie prowadził żadnych kartotek.

- Na całych Bielanach, Żoliborzu. Podczas Powstania Warszawskiego był kapelanem AK. Po wojnie wiele na ten temat pisano. Ksiądz Trószyński nie tylko rozgrzeszał i udzielał Komunii św., ale dawał i papierosa, kawałek chleba, coś do picia. Kiedyś ks. Trószyński zobaczył na ulicy ranną dziewczynę. Wziął ją na plecy i zaniósł do pobliskiego powstańczego szpitala. Dziewczyną tą była córka późniejszego prezydenta Polski Ludowej Bolesława Bieruta, Krystyna. Ksiądz Zygmunt interesował się rannymi, grzebał zmarłych.

- Tak. Ponieważ przyjmował ich, ratował. Na przykład zatrudnił w kancelarii parafialnej pewną Żydówkę, umieścił żydowskiego chłopca u sióstr zakonnych w Młocinach czy Łomiankach.

Żyją jeszcze dwie panie, które wychowały się z Żydem. Otóż ks. Trószyński wezwał kiedyś jedną ze swoich parafianek i zapytał ją, ile ma dzieci. Odparła, że troje. Na to on: "To będzie pani miała czwarte". "Co też ksiądz proboszcz mówi?" - odparła zdziwiona kobieta. "Nie filozofować, nie filozofować". Ksiądz Trószyński wręczył tej kobiecie metrykę chrztu chłopca, i tak ocalił go od śmierci.

- Mógłbym nawet powiedzieć, że dobrze go znałem, szczególnie w końcowym okresie jego życia. Kiedy wrócił z więzienia, był nawet rektorem kościoła na Bielanach, a ostatecznie został kapelanem sióstr w Młocinach. W tym okresie miałem z nim częste kontakty. Był bardzo rozmiłowany w Zgromadzeniu Księży Marianów, do którego przecież należał, a szczególnie w bł. o. Matulewiczu, gdyż był w nowicjacie na Bielanach pod jego opieką. Myślę, że świętość ks. Trószyńskiego była raczej wewnętrzna. Wydaje mi się, że jego osobisty stosunek do Pana Boga był bardzo bliski. Jego świętość była jakby całkowicie ukryta przed ludźmi.