Chrześcijanin jako nowy człowiek winien się strzec wad i nadużyć pogańskich, nowość zaś jego postępowania, wynikająca z radykalnie nowej tożsamości chrześcijańskiej, powinna być też widoczna w życiu rodzinnym.

Pierwsze wskazania św. Pawła są adresowane do żon i mężów. Rozpoczynają się od zdania podkreślającego potrzebę wzajemności: "Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej". Zakwestionowane tu zostają wzorce typowe dla świata pogańskiego, opartego na dominacji jednych nad innymi, przenoszone na poziom życia rodzinnego, w którym najczęściej dominowali mężczyźni. Zasadę wzajemnej zależności tłumaczy wzgląd na bojaźń Chrystusową, czyli ustawiczną pamięć o życiu Jezusa i jego działalności, a zwłaszcza męce, śmierci i zmartwychwstaniu. Znamienne jest ukierunkowanie więzi między małżonkami, oparte na podobieństwie do Chrystusa, co odróżnia małżeństwo chrześcijańskie od innych małżeństw.

Następują dłuższe pouczenia przeznaczone dla mężów: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie (...)". Miłość, którą Apostoł zaleca mężom, winna być naśladowaniem miłości Chrystusa do Kościoła. Wydając samego siebie, Chrystus dał przykład miłości ofiarniczej. Dzięki miłości Chrystusowej Kościół staje się święty i nieskalany. Podobnie dzięki miłości ku własnej żonie, chrześcijański mąż winien otworzyć się na te same dobra duchowe. Głęboko Chrystusowa miłość do żony stanowi najskuteczniejszą drogę duchowego wzrostu.

Po tak wzniosłych radach pojawia się nawiązanie do rzeczywistości małżeństwa, tak jak została ona przedstawiona w opowiadaniu o stworzeniu świata i człowieka, umieszczonym na początku Biblii: "Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła. W końcu więc niechaj także każdy z was tak miłuje swą żonę jak siebie samego! A żona niechaj się odnosi ze czcią do swojego męża!" Małżeństwo i jego godność są ugruntowane w Bożym dziele stworzenia, albowiem "mężczyzną i niewiastą stworzył ich". Skoro mężczyzna i kobieta to dwie strony obrazu Boga w człowieku, zatem dzięki połączeniu się ze sobą w małżeństwie oboje otrzymują najgłębsze spełnienie.

Wskazania dotyczące zasad regulujących więzi między rodzicami i dziećmi zostały podzielone na dwie części. W pierwszej jest mowa o obowiązkach dzieci wobec rodziców, w drugiej - o obowiązkach rodziców wobec dzieci.

W tym miejscu mamy do czynienia ze znamiennym odwróceniem perspektywy: "A [wy], ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu waszych dzieci, lecz wychowujcie je stosując karcenie i napominanie Pańskie". Obok obowiązków dzieci wobec rodziców istnieją też zobowiązania rodziców wobec dzieci. Postawa ojców winna być sprawiedliwa, co w ich przypadku oznacza unikanie takich napięć, które we wnętrzu dziecka pozostawiłyby trwałe urazy, często przeobrażające się w gniew. Ale dobroć nie oznacza pobłażliwości. Zadaniem rodziców jest takie wychowanie dzieci, którego składnikiem jest dobrze pojęta karność podejmowana w duchu Chrystusowym, czyli motywowana miłością.