Na dwa i pół roku "zaciągnąłem się" do pracy w ośrodku dla młodocianych narkomanów pod Wejherowem. Poznałem tam ludzi uzależnionych od narkotyków, alkoholu, leków, pornografii oraz zatroskanych o nich i wyczerpanych bezsilnością rodziców. Poznałem, czym jest praca wychowawcy, terapeuty, duszpasterza, którzy stają naprzeciwko tak trudnych problemów. Stopniowo odkrywałem istotę uzależnienia niszczącego osobowość człowieka. Dane mi było zobaczyć i zrozumieć, czym jest pokorna i szczera wiara w moc zbawczą Jezusa, który potrafi odbudować zniewolone człowieczeństwo.

W pewną gwiaździstą noc, w czerwcu 1989 r., opuściłem ośrodek. Na plecach dźwigałem żeglarski worek, a w nim: ciepły sweter, kompas i Pismo św. Etap poszukiwania i sprawdzania miałem już za sobą, gdzieś tam głęboko odczuwałem wezwanie, któremu nie potrafiłem się oprzeć. Wracałem do domu po to, by znowu wyruszyć - tym razem na zawsze. W moim kościółku, w którym byłem ochrzczony, długo rozmawiałem z Jezusem, wpatrzony w Jego Najświętsze Serce. Postanowiłem wstąpić do marianów.

Nowicjat i studia, śluby wieczyste i sakrament kapłaństwa, pierwsza placówka i praca duszpasterska upłynęły w ciągu 10 lat jak heraklitejskie wody. Zapamiętałem prymicję, nie w mojej parafii w Kołobrzegu, ale w Częstochowie, gdzie z grupą czterystu anonimowych alkoholików z Lublina i członków ich rodzin, wobec Jezusa i Maryi uczyliśmy się zawierzenia. Błogosławiłem ich dłońmi pachnącymi jeszcze olejami, nakładałem ręce na ich głowy i czułem, jak moje serce odpowiada na ich wezwanie. Moi alkoholicy o zniszczonych twarzach, moja parafia obejmująca pijaną Polskę i misja, by służyć!