|
Z
Niepokalaną
... stajemy się
apostołami Miłosierdzia Bożego
Jesień 3(35) 2003
ROK RÓŻAŃCOWY
Jan Paweł II w dniu rozpoczęcia 25. roku pontyfikatu skierował do wszystkich wiernych list apostolski Rosarium Virginis Mariae, poświęcony modlitwie różańcowej, i jednocześnie ogłosił Rok Różańcowy, który w październiku 2003 r. dobiega końca. Do dotychczasowych trzech części różańca; radosnej, bolesnej i chwalebnej Ojciec Święty wprowadził część czwartą - “tajemnice światła". Ową zmianę Papież wyjaśnia następującymi słowami:
“Różaniec w formie, jaka przyjęła się w najbardziej rozpowszechnionej praktyce, zatwierdzonej przez władze kościelne, wskazuje niektóre spośród tak licznych tajemnic życia Chrystusa. Taki wybór podyktował pierwotny schemat tej modlitwy, nawiązujący do liczby 150 Psalmów.
Uważam jednak, że aby rozwinąć chrystologiczny wymiar różańca, stosowne byłoby uzupełnienie, które - pozostawione swobodnemu wyborowi jednostek i wspólnot - pozwoliłoby objąć także tajemnice życia publicznego Chrystusa między chrztem w Jordanie a męką. W tych właśnie tajemnicach kontemplujemy ważne aspekty Osoby Chrystusa jako Tego, kto definitywnie objawia Boga. On jest Tym, który - ogłoszony przy chrzcie umiłowanym Synem Ojca - zwiastuje nadejście królestwa, świadczy o nim swymi czynami, obwieszcza jego wymogi. To w latach życia publicznego misterium Chrystusa objawia się ze specjalnego tytułu jako tajemnica światła: »Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata« (J 9,5).
Aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać »streszczeniem Ewangelii«, jest zatem stosowne, żeby po przypomnieniu Wcielenia i ukrytego życia Chrystusa (tajemnice radosne), a przed zatrzymaniem się nad cierpieniami męki (tajemnice bolesne) i nad tryumfem zmartwychwstania (tajemnice chwalebne) rozważać również pewne momenty życia publicznego o szczególnej wadze (tajemnice światła). To uzupełnienie o nowe tajemnice, w niczym nie szkodząc żadnemu z istotnych aspektów tradycyjnego układu tej modlitwy, ma sprawić, że będzie ona przeżywana w duchowości chrześcijańskiej z nowym zainteresowaniem jako rzeczywiste wprowadzenie w głębię Serca Jezusa Chrystusa, oceanu radości i światła, boleści i chwały” (Rosarium Virginis Mariae, 19).
ROZWAŻANIA NOWYCH TAJEMNIC RÓŻAŃCOWYCH
W OPRACOWANIU KS. BP. ROMANA ANDRZEJEWSKIEGO,
ZWIĄZANEGO OD LAT ZE ZGROMADZENIEM KSIĘŻY MARIANÓW
Tajemnica I
Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
“W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i został ochrzczony przez Jana w Jordanie. I zaraz, gdy wyszedł z wody, ujrzał otwierające się niebiosa i Ducha zstępującego Nań jak gołębica. I dał się słyszeć głos
Tyś jest mój Syn ukochany, w Tobie mam upodobanie” (por. Mk 1,9-11).
Gdy Jezus schodził do wody jako niewinny, czyniąc siebie za nas “grzechem" (por. 2 Kor 5,21), gdy otwarły się niebiosa i dał się słyszeć głos z nieba, został uchylony rąbek tajemnicy, której światło ujawnia, na początku życia publicznego, więź Jezusa z Ojcem.
Medytując nad tą tajemnicą, rozważmy, jakie światło daje innym nasze życie i jak wiara w Chrystusa, otrzymana podczas chrztu, rozprasza w nas mroki ziemskiej pielgrzymki.
Tajemnica II
Wesele w Kanie Galilejskiej
“Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej. I była tam Matka Jezusa. Zaproszono też na wesele Jezusa i Jego uczniów (...)
w Kanie Galilejskiej uczynił Jezus pierwszy znak, i objawił swoją chwałę. I uwierzyli weń uczniowie Jego” (por. J 2,1-11).
Przemieniając na prośbę swej Matki wodę w wino, ujawnił Jezus swoją moc nad materią. To wystarczyło, by ten cud stał się dla uczniów światłem, dzięki któremu ich umysły i serca otwarły się na wiarę w Jezusa. Rozważając tę tajemnicę, nauczmy się widzieć obecność Boga w codziennych wydarzeniach, i w świetle wiary odczytywać je jako wyzwanie, które Bóg nam stawia.
Tajemnica III
Głoszenie Królestwa Bożego
“Po uwięzieniu Jana Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą, mówiąc:
Nadszedł już czas, zbliża się Królestwo Boże, nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię” (por. Mk 1,14-15).
Ile światła Bożego ujawniło się w wezwaniu, jakie Jezus kierował do spotkanych ludzi, by się nawrócili i uzyskali odpuszczenie grzechów, bo zbliża się Królestwo Boże!
Przedziwna tajemnica miłosierdzia, która będzie realizowana przez Pana Jezusa aż do skończenia świata przez sakrament pojednania powierzony Kościołowi, jest światłem dla każdego, kto zabłąka się w mroku świata, by nie tracił nadziei, by wołał: Jezu, ufam Tobie!
Tajemnica IV
Przemienienie na górze Tabor
“Jezus zabrał ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, jego brata, i wyprowadził ich na wysoką górę na osobności. I został przemieniony wobec nich, i zajaśniało Jego oblicze jak słońce, szaty zaś Jego stały się białe jak światło (...), a z obłoku odezwał się głos:
To jest mój Syn umiłowany, w Nim mam upodobanie, Jego słuchajcie” (por. Mt 17,1-13).
Jaka chwała Bóstwa rozświetla oblicze Chrystusa! Apostołowie są pełni zachwytu, a Ojciec Niebieski wzywa ich do posłuszeństwa. Przypomną to sobie dopiero po dniach męki i śmierci Jezusa, kiedy będą się radować chwałą zmartwychwstania swego Mistrza.
Kontemplując oblicze Chrystusa, zachowajmy w duszy Jego wizerunek w dniach zwątpienia i próby, by mocą Ducha Świętego dotrwać do zwycięstwa dobra nad złem.
Tajemnica V
Ustanowienie Eucharystii
“Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i odmówiwszy dziękczynną modlitwę, połamał go i rzekł:
To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę. Podobnie po wieczerzy wziął kielich i powiedział:
Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Ile razy będziecie z niego pić, czyńcie to na moją pamiątkę. Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb i pijecie z tego kielicha, głosicie śmierć Pana do czasu, aż On przyjdzie” ( por. 1 Kor 11,23-26).
Ustanowienie Eucharystii rzuca światło na tajemnicę niezwykłej miłości, którą Chrystus do końca nas umiłował, dając Siebie jako pokarm dla naszej duszy.
Jak na taką miłość mamy odpowiedzieć? Jak i kogo zachęcić do udziału we Mszy św. i częstej Komunii św.? Kogo jeszcze mamy zbliżyć do Chrystusa?
|
