|
Z
Niepokalaną
... stajemy się
apostołami Miłosierdzia Bożego
Jesień 3(35) 2003
25 LAT PONTYFIKATU JANA PAWŁA II
Gdy w godzinach wieczornych 16 października 1978 r. kard. Pericle Felici z Bazyliki św. Piotra wypowiedział formułę: “Zwiastuję wam radość wielką - mamy papieża" i podał jego imię, zgromadzony tłum zamarł na chwilę. Cudzoziemiec papieżem? Nie zdarzyło się to od ponad 400 lat. I do tego Polak z komunistycznego kraju?! Ale kiedy za chwilę w otoczeniu kardynałów ukazał się sam Papież z gestem serdecznego pozdrowienia i w kilku słowach w języku włoskim przemówił do wiernych wypełniających plac św. Piotra, nie był już obcym. Przybierając imię Jana Pawła II, oddał hołd zaledwie miesięcznemu pontyfikatowi swego poprzednika i jednocześnie wyraził wolę prowadzenia Kościoła drogą Jana XXIII i Pawła VI, dwóch papieży związanych z Soborem Watykańskim II. Swoją posługę na Stolicy Piotrowej i siebie samego oddał w opiekę Matki Bożej, wypowiadając: “Totus tuus"! W dniu inauguracji swego pontyfikatu skierował do całego świata wezwanie: “Nie lękajcie się otworzyć drzwi Chrystusowi"!
Od tego dnia Jan Paweł II rozpoczął posługę Kościołowi na całym świecie. Przypomnienie w 25. roku jego pontyfikatu niektórych z ponad już stu papieskich pielgrzymek jest wyrazem wdzięczności Bogu za wielkie łaski, których doświadczają narody całej ziemi przez Ojca Świętego.
Pierwszym krajem europejskim, jaki odwiedził Jan Paweł II, była Polska (czerwiec 1979). Władze komunistyczne, które nie pozwoliły na przybycie Pawłowi VI na Tysiąclecie Chrztu Polski, teraz, mimo sprzeciwu Moskwy i własnych oporów, nie mogły odmówić przyjazdu Papieżowi Polakowi. Ta pierwsza pielgrzymka do Ojczyzny stała się początkiem wielkiej lawiny przemian w Polsce i w Europie. Na placu Zwycięstwa w Warszawie Jan Paweł II modlił się w wigilię Zesłania Ducha Świętego: “Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!" Podczas spotkana ze swoim Rodakiem, zniewolony przez dziesięciolecia komunizmu naród, jak to określono - “powstawał z kolan", aby odkryć swoją godność i wyzbyć się lęku. Po 10 latach od tej pielgrzymki Polska odzyskała suwerenność, a Kościół wolność w pełnieniu swojej misji. Ostatnia pielgrzymka Ojca Świętego do Polski w sierpniu 2002 r. (VIII z kolei) była związana z poświęceniem w Krakowie-Łagiewnikach nowego kościoła w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, gdzie znajduje się grób św. Faustyny.
Jedynymi krajami europejskimi, których Jan Paweł II jeszcze nie odwiedził, jest Białoruś i Rosja, a na Bałkanach - Jugosławia. Pozostałe kraje miały możliwość gościć Papieża, niektóre kilkakrotnie. Były kanclerz Niemiec w 1996 r. w Berlinie, przy Bramie Brandenburskiej, ze wzruszeniem podkreślił wpływ Jana Pawła II na przemiany w Europie - bez tego Papieża nie byłoby zjednoczonych Niemiec. W podobnym duchu wdzięczności przyjmowały Ojca Świętego wyzwolone z przemocy komunistycznej Republiki Bałtyckie - Litwa, Łotwa i Estonia oraz kraje Europy Środkowej i Wschodniej - Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Bułgaria i Ukraina.
Papież odwiedzał również i te kraje, w których Kościół katolicki ma tylko niewielkie wspólnoty, jak kraje skandynawskie, Turcję czy prawosławną Grecję. Były to pielgrzymki ekumeniczne, pełne życzliwości i szacunku dla innych Kościołów i religii. Francji, zagrożonej sekularyzacją, do której Jan Paweł II pielgrzymował 6 razy, przypominał o jej bogatej tradycji chrześcijańskiej i zasługach dla Kościoła, sięgających pierwszych wieków.
Szczególnie osobisty charakter miały 4 pielgrzymki do Fatimy w Portugalii. Dnia 13 maja 1982 r. Ojciec Święty dziękował tam Matce Bożej za ocalenie życia podczas zamachu na placu św. Piotra 13 maja 1981 r. Podczas 4. pielgrzymki do Fatimy - w Roku Jubileuszowym 2000 - Papież beatyfikował dzieci, Franciszka i Hiacyntę, w obecności ich krewnej 93-letniej Łucji, zaszczyconych oglądaniem Matki Bożej w 1917 r.
Tak jak we wszystkich krajach, które Jan Paweł II odwiedzał, żywa jest pamięć o jego pielgrzymce do Irlandii w 1979 r. i do Anglii w 1982. Miliony ludzi w Europie i na świecie wraca pamięcią do swoich spotkań z Ojcem Świętym i przechowuje w sercach wdzięczność za umocnienie ich w wierze i miłości do Zbawiciela i Jego Matki.
|
