|
Z
Niepokalaną
... powierzamy się Stwórcy
Zima 4(40) 2004
Marianie na „górze Marii” w Warszawie / ks. Tomasz Sekulski MIC
Trudno sobie wyobrazić Żoliborz bez wzgórza, na którym obecnie stoi mały kościół. Wszak od niego wzięła nazwę okolica: Marymont, czyli „wzgórze Marii”. W pierwszym zamyśle dzisiejszy kościół przy ul. Gdańskiej był przeznaczony na letnią rezydencję królowej Marii Kazimiery. Jan III Sobieski, przyjeżdżający niekiedy na Bielany, zwrócił uwagę na pięknie położony po drodze do klasztoru Kamedułów folwark Polków. Z myślą o żonie Marii król zakupił ów folwark, gdzie na miejscu dawnego dworku królewski architekt, Tylman z Gameren, zbudował w latach 1692-95 pałacyk, nazwany od imienia królowej „Marymontem” – „wzgórzem Marii”. Z upływem lat Marymont przechodził zmienne koleje losu. W 1720 r. posiadłość odkupił August II i przebudował ją na willę myśliwską, a także założył tu zwierzyniec i ogród ozdobny. Tak więc miejsce to od 1763 r. stało się parkiem publicznym. W 1796 r. Marymont, odkupiony przez rząd pruski, przeszedł na własność skarbową, a gdy w 1818 rząd Królestwa założył w dobudowanych pomieszczeniach Szkołę Agronomiczną, Marymont zaczął ulegać stopniowym przeobrażeniom. W pałacyku urządzono kaplicę, która przetrwała do 1864 r., wówczas wszystkie budynki dołączono do obiektów Cytadeli. Warto wspomnieć, że kapelanem kościółka w tym czasie był (przebywający na studiach w Warszawie) ks. Michał Sopoćko, spowiednik św. Faustyny Kowalskiej.
Początki dzisiejszego kościoła parafialnego sięgają bezpośrednio daty 2 lutego 1916 r., kiedy to w pałacyku popadającym w ruinę Księża Marianie urządzili publiczną kaplicę dla mieszkańców Marymontu i przywrócili kult Boży. Był w niej tylko jeden ołtarz z darowaną kopią obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. W 1924 r. kaplicę gruntownie przebudowano według projektu ppłk. Henrycha, a podczas uroczystego jej poświęcenia 16 listopada 1924 r. nadano jej wezwanie Matki Bożej Królowej Polski. Była to pierwsza w Polsce świątynia pod takim wezwaniem.
Księża Marianie zorganizowali na Marymoncie filię swojej bielańskiej parafii. Lata wojenne w historii tego miejsca są mocno związane z postacią marianina ks. Zygmunta Trószyńskiego, niezwykle oddanego duszpasterza marymonckiego, kapelana Armii Krajowej i powstańców warszawskich, opiekuna najuboższych. Wśród najstarszych parafian do dnia dzisiejszego nie ginie opinia świętości tego kapłana.
Kolejne ważne wydarzenie to nadanie świątyni praw kościoła parafialnego w 1959 r. oraz, po wielu przebudowach i wyposażeniu wnętrza, jej uroczysta konsekracja (?) w dniu 11 października 1966 dokonana przez Prymasa Tysiąclecia, Stefana kard. Wyszyńskiego. Obecny wystrój kościoła to efekt prac zainicjowanych przez ks. Michała Kozaka MIC, a ukoronowanych poświęceniem świątyni w dniu 20 września 2003 r. przez Prymasa Polski kard. Józefa Glempa.
Dzisiaj kościół parafialny Matki Bożej Królowej Polski na Marymoncie znany jest wśród mieszkańców Żoliborza i Bielan jako kościółek „na Górce”. Parafia liczy ponad 7 tys. osób. Proboszczem jest ks. Michał Kozak, którego wspiera w pracy duszpasterskiej trzech księży. Główne rysy duszpasterstwa, oprócz tradycyjnej posługi sakramentalnej, to praca z licznymi grupami wiernych, np. posługa w czterech wspólnotach neokatechumenalnych (w tym w najstarszej w Warszawie); duszpasterstwo dzieci (bardzo znana w okolicy jest niedzielna Msza św. z niezwykle muzykalną dużą scholą dziecięcą); opieka duszpasterska nad studentami pobliskich uczelni - Uniwersytetu Stefana Kardynała Wyszyńskiego i Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. W opinii miejscowych duszpasterzy parafianie marymonccy to ludzie bardzo ofiarni, często wspierający potrzebujących, szczególnie tych objętych troską miejscowego oddziału „Caritas”. Bardzo dużo liczba osób korzysta z regularnej spowiedzi i uczestniczy w Eucharystii, również w dni powszednie.
Swoistym wyzwaniem dla współczesnego Kościoła jest duszpasterstwo i praca ewangelizacyjna w warunkach wielkomiejskich. Życie aglomeracji, takich jak Warszawa, cechuje ogromny pośpiech życia i rozbicie więzi społecznych. Bardzo łatwo anonimowość wielkich osiedli przenosi się do świątyni. Duszpasterstwo w takich warunkach wymaga więc przemyślenia i nowych inicjatyw, których nie brakuje w działalności marianów na Marymoncie. Nowym wyzwaniem dla parafii jest potrzeba pracy indywidualnej. Coraz częściej zgłaszają się dorośli, którzy nie byli jeszcze u I Komunii św., nieochrzczone dzieci komunijne oraz niebierzmowana młodzież, która potrzebuje indywidualnej katechezy. W parafii istnieją także bardzo udane próby prowadzenia tradycyjnych nauk przedmałżeńskich nowymi sposobami. W te wszystkie inicjatywy angażowani są coraz bardziej ludzie świeccy, co stanowi pewien ewenement w Polsce.
Marianie na Marymoncie to nie tylko kapłani zajmujący się duszpasterstwem w parafii. Od ponad 20 lat w przykościelnym domu zakonnym przy ul. Dembińskiego istnieje wspólnota zakonna Księży Marianów, licząca obecnie 9 księży i jednego brata. Są wśród nich, oprócz duszpasterzy parafialnych, profesorowie z pobliskiego UKSW i księża emeryci. Od 1994 r. w budynku przy kościele ma swą siedzibę Centrum Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w Polsce, a każdy jego dyrektor, obecnie ks. Piotr Marchewka MIC, pseudonim o. Władysław MIC, jest domownikiem miejscowego domu zakonnego marianów.
|
