ŚWIĘTA – SZANSĄ NA…

Z Niepokalaną
... powierzamy się Stwórcy Zima 4(40) 2004

ŚWIĘTA – SZANSĄ NA… PONOWNY WYBÓR BOGA / ks. Janusz Zawadka MIC

Okres adwentu jest to czas pełen oczekiwania. Cały Kościół wraz z Maryją oczekuje na powtórne przyjście Zbawiciela. Boże Narodzenie jest czasem radości, uwieńczeniem owej tęsknoty za Bogiem.
Adwent dzieli ludzi na tych, co czekają, i na tych, co nie mają czasu, nie chcą i nie umieją czekać. Pierwsi to ci, którzy zrozumieli niejako „na własnej skórze”, że tak naprawdę tylko Bóg się liczy. Można by ich nazwać umownie ludźmi z wypróbowaną wiarą. Znajdują oni czas na modlitwę, na roraty adwentowe, spowiedź. Po drugiej stronie są ci, którzy na nic nie mają czasu, gonią za wszystkim, co się świeci, żyją powierzchownie, od wrażenia do wrażenia. Przed świętami biegają z listą sprawunków, której na imię – jeszcze mam tyle do zrobienia! Trzeba dom posprzątać, kupić i ubrać choinkę, zadbać o prezenty, ugotować, upiec ciasta, przygotować wieczerzę wigilijną, zrobić pranie, prasowanie itd. Nie są to rzeczy zbędne czy niepotrzebne. Przesadna troska o dom jednak prowadzi do skupiania się na rzeczach zewnętrznych. Człowiek zadowala się pięknym wyglądem domu, wielkością, funkcjonalnością. To sprawia, że zapomina się o czymś, czego na co dzień nie widać - o fundamencie. Wystarczy tylko jeden mocniejszy podmuch wiatru, a wszystko się wali, bo dom był zbudowany na piasku. Gdy przypalił się obrus, nie udało się ciasto, prezent okazał się nietrafiony, często cała atmosfera Bożego Narodzenia zmieniła się z czasu radości w narzekanie. Istnieje jeszcze inne niebezpieczeństwo - wypompowanie. Kiedy w końcu nadchodzą święta, to nie ma się już na nic siły ani ochoty. Pozostaje wtedy telewizor – jako uprzywilejowany „członek rodziny” – który do reszty wypłucze z duchowych pragnień.
Adwent to czas, w którym uczymy się czekać, nie tylko zaczekać na autobus czy lekarza, ale co ważniejsze - na Boga, który będzie obok przechodzić. Skoro na co dzień nie ma się czasu na tak wiele spraw, to adwent ze swoją duchowością umożliwia na nowo odnaleźć czas. Problem braku czasu nie leży w liczbie godzin, ale w złym przeżywaniu wartości. Nie może być wszystko naraz ważne! Ten, kto ma czas, potrafi wybierać, umie rozeznawać. Czuwać, znaczy odnaleźć swoją hierarchię wartości, tęsknoty serca, pragnienia życia.
Obok Maryi pojawia się w adwencie postać św. Jana Chrzciciela, która wzywa nas do „wyprostowania krzywych dróg” - nawrócenia. Mocne słowa, jakie on wypowiada, mają dopomóc nam w ponownym wyborze Boga. Współczesny świat, niestety, skutecznie niszczy ducha oczekiwania. Wyraża się to w akcentach postawionych na konsumpcję i w słownictwie, jakim się ona posługuje: „Zadzwoń, nie zwlekaj - najlepiej zaraz”, „Tylko dziś do kupienia”, itd. Taki język niszczy duchowy wymiar człowieka. Przy takim hałasie nie ma mowy, żeby usłyszeć Boga.
Adwent tymczasem to okres ciszy, nasłuchiwania odgłosów zwiastujących nadejście Boga. Każdy kolejny tydzień adwentu jest rozświetlany przez coraz więcej świec. Potęguje się nasze wewnętrzne przekonanie, że Pan jest już blisko. Znikają ciemności, które symbolizują grzech, strach, opuszczenie i zło. Rodzi się nowe życie. Trzeba się zatrzymać, aby zaczerpnąć nowy, świeży oddech, jaki niosą ze sobą obietnice Boże, zrobić Chrystusowi miejsce we własnym sercu!
Maryja, nasza Pani Adwentu, uczy nas swoją postawą wyczekiwania Boga. W okresie Bożego Narodzenia jest Ona nauczycielką kontemplacji, czyli pokazuje, jak można się cieszyć i radować Bogiem, który rodzi się dla Ciebie.