|
Z
Niepokalaną
... stajemy się Kościołem
Wiosna 1(41) 2005
Marianie w Goźlinie
Na zachodnim krańcu diecezji siedleckiej, czyli podlaskiej, w sercu Powiśla – między osadami Sobienie Jeziory a Wilgą, nie opodal głównej drogi z Warszawy do Dęblina, znajduje się skromne, lecz bardzo urocze Sanktuarium Matki Bożej Goźlińskiej w Porzeczu Mariańskim. Wśród akacji, kasztanów i lip widnieją wieżyczki drewnianego, zabytkowego kościoła, a obok niewielki parterowy murowany klasztor-plebania. Nieco dalej rozciąga się widok na zadrzewiony ogród, a za nim na malownicze łąki i stawy.
Goźlin (obecnie: Porzecze Mariańskie) to trzecia z kolei najstarsza placówka Księży Marianów – po Puszczy Mariańskiej (1673) i Nowej Jerozolimie, czyli Górze Kalwarii (1677). Powstała ona w 1699 r. za życia założyciela Zakonu Marianów, Sł. B. o. Stanisława Papczyńskiego (1631-1701). Jej fundatorem był Jan z Glewu Lasocki, cześnik łukowski; akt darowizny spisano 15 października 1699 r. Nowa placówka marianów należała wówczas do diecezji poznańskiej.
W 1769 r. pierwszy kościół goźliński spłonął. Miejsce jego istnienia upamiętnia przydrożny krzyż. Marianie przy pomocy miejscowej ludności wybudowali nowy drewniany kościół, który zachował się do naszych czasów – jego budowę ukończono w 1776 r., o czym świadczy wyryty na balustradzie chóru napis „Aedific 1776”. Kościół jest konstrukcji zrębowej, oszalowany, na ceglanej podmurówce, trzynawowy, z dwuwieżową fasadą.
Wnętrze goźlińskiego kościoła o późnobarokowej polichromii (koniec XUIII w.), według projektu o. Jana Niezabitowskiego, marianina, do dzisiaj oczarowuje swym pięknem i harmonią barw. Wchodzący do tej świątyni od razu wchłania atmosferę maryjną, bowiem w prezbiterium na ścianie głównej widoczny jest piękny obraz Niepokalanej, wykonany przez o. Niezabitowskiego, przedstawiający sceny z życia Maryi, z wypisanymi cnotami Królowej Nieba.
Na suficie namalowana jest olbrzymia dziesięcioramienna gwiazda symbolizująca cnoty ewangeliczne Najświętszej Maryi Panny. W jej ramiona wpisano 10 cnót NMP, które – w myśl Reguły dziesięciu cnót NMP nadanej marianom przez Stolicę Apostolską – mieli oni naśladować.
Po lewej stronie kościoła, w nawie bocznej, przyciąga wzrok obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, przyozdobiony srebrnymi sukienkami; nosi tytuł „obraz Matki Bożej Goźlińskiej”. Jest on darem samego założyciela Zakonu Marianów – o. Papczyńskiego.
Marianie od początku swojej obecności w Goźlinie szerzyli tam cześć i nabożeństwo do Niepokalanej Dziewicy Maryi. Liczne było tam i działało Bractwo Pocieszenia NMP Bolesnej; do dziś zachowała się druga księga Bractwa z 1775 r.
Przez lata istnienia klasztoru w Goźlinie przewija się wiele postaci marianów. W większości zostali oni tam pochowani. Niektórzy z nich to piękne karty historii Zgromadzenia Księży Marianów.
W 1864 r. goźliński klasztor, podobnie jak i inne tego typu placówki, padł ofiarą carskiej kasaty. Przez prawie 100 lat nie było marianów w Goźlinie. Pamięć o nich jednak przetrwała - żyli oni w sercach wiernych jako gorliwi czciciele Niepokalanej Dziewicy Maryi. Szerzyli też wytrwale nabożeństwo za zmarłych, byli nauczycielami i prawdziwymi ojcami duchowymi dla prostego ludu, chętnie również służyli pomocą duszpasterzom diecezjalnym. A wszystko to zgodnie z mariańskim charyzmatem i duchowością.
Na Jubileusz 1000-lecia chrztu Polski (1966) Księża Marianie powrócili do Goźlina. Pierwszym proboszczem został ks. Jan Kania MIC – 12 lipca 1966 r. Przy parafii erygowano ponownie dom zakonny Marianów – 9 listopada 1970 r. Obecnym gospodarzem parafii jest ks. Proboszcz Tadeusz Strzeszewski MIC.
Zwieńczeniem obecności marianów w Goźlinie było wspaniałe wydarzenie 9 maja 2004 r. – nadanie goźlińskiej szkole podstawowej imienia o. Stanisława Papczyńskiego. Uroczystość odbyła się zarówno przy udziale marianów, także władz prowincjalnych Zgromadzenia, jak i wiernych parafii.
Wierzę głęboko, że te krótkie informacje o naszej placówce mariańskiej w Goźlinie zachęcą członków Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich do odwiedzenia tego historycznego i urokliwego miejsca.
na podst. materiałów zebranych przez
ks. Jana Karbasza MIC -
ks. Piotr Marchewka MIC
|
