Marianie na Filipinach

Z Niepokalaną
... dziękujemy za dar Kościoła Zima 4(56) 2008

Marianie na Filipinach / ks. Mariusz Jarząbek MIC

W dowód wdzięczności za beatyfikację Błogosławionego Stanisława Papczyńskiego otworzyliśmy nową misję na Filipinach. Nasza mariańska wspólnota odczytuje, że Duch Święty, w obecnych czasach, prowadzi nas do Azji, aby wspierać w niej misję ewangelizacyjną Kościoła. Filipiny są w pewnym sensie bliskie naszemu Zgromadzeniu, nie tylko dlatego, że jest to kraj katolicki, ale także dlatego, że nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego od dawna się tu rozwija. Zgromadzenie Księży Marianów jest tu już znane z publikacji i apostolatu Miłosierdzia Bożego oraz z transmisji telewizyjnych z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Stockbridge (USA), na kanale EWTN.

Na Filipiny przybyliśmy 4 czerwca 2008 r. w 3-osobowej ekipie: ks. Jan Migacz MIC - Przełożony misji, ks. Walerian Poźniak MIC i ja. W pierwszych tygodniach towarzyszył nam przybyły z Rzymu delegat ks. Generała - ks. Joe Roesch MIC. Ksiądz Jan i ks. Walerian rozpoczęli pracę na wyspie Mindanao, gdzie w El Salvador, niedaleko Cagayan de Oro, na jednym z pięknie położonych przybrzeżnych wzgórz zwanych The Divine Mercy Hills, tutejsi czciciele Miłosierdzia Bożego wystawili 17-metrową figurę Jezusa Miłosiernego. Na promieniach wychodzących z Serca Jezusa umocowane są schody, po których pielgrzymi mogą wejść do malutkiej kapliczki znajdującej się w Sercu Jezusa. Planowana jest budowa w tym miejscu sanktuarium Miłosierdzia Bożego oraz naszego domu zakonnego. Obecnie Msze święte odprawiane są tu w prostej, tymczasowej kaplicy.

Ja zostałem skierowany do pracy w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Manili, którego rektorem jest Monsignore Josephino Ramirez, Wikariusz Generalny Archidiecezji Manila, Filipińczyk, a zarazem krajowy opiekun Grup Miłosierdzia Bożego. Sanktuarium zostało otwarte w 1996 roku. Wtedy też Siostry Matki Bożej Miłosierdzia z Łagiewnik przywiozły tu, namalowany w Polsce, duży (6x3 m) obraz Jezusa Miłosiernego; to największy wizerunek Jezusa Miłosiernego w Azji. Boczny ołtarz świątyni poświęcono św. Faustynie Kowalskiej; zawiera on jej relikwie. Zdumiewa fakt, że w tak bardzo odległym od Polski miejscu jest tak znaczna część naszego dziedzictwa.

Pierwsze filipińskie wrażenia to zetknięcie się z wysoką temperaturą powietrza, i ogromnymi dysproporcjami w bytowaniu mieszkańców miast. Z jednej strony nędza ludzi śpiących w rozpadających się barakach, a z drugiej przepych bogatej warstwy społeczeństwa. Na ulicach obok wysłużonych rowerów z doczepionym wózkiem do przewożenia pasażerów, jeżdżą wysokiej klasy samochody.

Filipińczycy to ludzie przywiązani do Kościoła. Na niedzielne Msze święte uczęszczają bardzo licznie, w tym dużo młodzieży i dzieci; bardzo lubią głośno śpiewać. Jest tu też piękny zwyczaj podchodzenia do kapłana i przykładania jego dłoni do czoła, z prośbą o błogosławieństwo. Nawet malutkie dzieci potrafią to uczynić.

Pan Bóg pokazuje nam ogromną potrzebę bycia w tym miejscu.