Jak w liturgii wyraża się nasza wędrówka do nieba

Z Niepokalaną
... pewną drogą do Boga Jesień 3(59) 2009

Jak w liturgii wyraża się nasza wędrówka do nieba / ks. Maciej Zachara MIC

Jak pisze autor Listu do Hebrajczyków: „Nie mamy tutaj trwałego miasta, ale szukamy tego, które ma przyjść” (13,14). Całe życie chrześcijanina jest oczekiwaniem na pełne zjednoczenie z Chrystusem w królestwie Bożym. Wyraża się to również w liturgii, która jest nie tylko celebracją paschalnego misterium Chrystusa, ale także zadatkiem naszego udziału w liturgii niebiańskiej.

Zwróćmy uwagę na trzy fragmenty Modlitwy eucharystycznej, która jest najważniejszą ze wszystkich modlitw liturgicznych.

Modlitwa eucharystyczna rozpoczyna się od Prefacji, która jest przede wszystkim modlitwą dziękczynienia za wielkie dzieła Boże dokonane w historii zbawienia. Potem następuje taka lub podobna formuła: „Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi głosimy Twoją chwałę, razem z nimi wołając”, po czym wszyscy śpiewają lub recytują aklamację „Święty, Święty, Święty”. Przytoczona formuła oraz sama aklamacja wskazują na jedność mieszkańców ziemi i nieba we wspólnym wychwalaniu Boga. Nasze tak bardzo nieudolne wychwalanie Boga jest zadatkiem tego, co będziemy robić wraz ze wszystkimi świętymi w niebie.

W dalszej części Modlitwy eucharystycznej, tuż po słowach ustanowienia Eucharystii, kapłan wypowiada aklamację: „Oto wielka tajemnica wiary”, a wszyscy odpowiadają: „Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale” (są możliwe do wyboru inne aklamacje, podobne w treści). Aklamacja ta niedwuznacznie wskazuje na eschatologiczny cel liturgii. Ostateczne przyjście Chrystusa na końcu czasów będzie dopełnieniem Jego dzieła naszego odkupienia, którego dokonał w swej śmierci i zmartwychwstaniu.

W dalszej części Modlitwy eucharystycznej następuje wspomnienie świętych, złączone z prośbą o dopuszczenie nas do udziału we wspólnocie z nimi. Poszczególne Modlitwy eucharystyczne różnie to formułują. Np. starożytny Kanon rzymski wymienia dłuższą listę świętych męczenników, po czym dodaje prośbę: „Prosimy Cię, dopuść nas do ich grona, nie z powodu naszych zasług, lecz dzięki Twojemu przebaczeniu”. Druga Modlitwa eucharystyczna formułuje tę prośbę tak: „Prosimy Cię, zmiłuj się nad nami wszystkimi, i daj nam udział w życiu wiecznym, z Najświętszą Bogurodzicą Dziewicą Maryją, ze świętymi Apostołami i wszystkimi świętymi, którzy w ciągu wieków podobali się Tobie, abyśmy z nimi wychwalali Ciebie, przez Twojego Syna Jezusa Chrystusa”. Zauważmy, że powyższa modlitwa liturgiczna akcentuje wspólnotowy wymiar zbawienia. Pielgrzymujemy do nieba nie indywidualnie, a we wspólnocie Kościoła, wejście zaś do nieba oznacza uczestnictwo we wspólnocie świętych.