Tajemnica Wielkiego Czwartku

Z Niepokalaną
... módlmy się za kapłanów Wiosna 1(61) 2010

Tajemnica Wielkiego Czwartku / ks. Grzegorz Burdyński MIC

Pierwszy dzień Triduum Paschalnego – Wielki Czwartek - to czas szczególnego przygotowania do świąt Wielkiej Nocy. Mimo Wielkiego Postu to dzień radosny, bowiem świętujemy w nim ustanowienie dwóch sakramentów: Eucharystii i kapłaństwa. Są to sakramenty nierozerwalnie ze sobą połączone i wzajemnie sobie służące. Nie ma możliwości istnienia Eucharystii bez kapłana i kapłaństwa bez Eucharystii.

W pierwszy historyczny Wielki Czwartek Jezus przed swoją męką
i śmiercią spotkał się z Apostołami na wieczerzy, która była Paschą na pamiątkę wyjścia Izraela z niewoli egipskiej. I właśnie wtedy, wcześniej umywszy im nogi, by ukazać, że w końcu rozpoczyna się prawdziwa służba, dał Uczniom do spożycia chleb i wino jako swoje Ciało i Krew, i kazał czynić to wszystko, czego dokonał – na Jego pamiątkę. Od tego ważnego momentu zadziała się i nadal się wydarza tajemnica sakramentu Eucharystii i kapłaństwa.

Jan Paweł II nazwał kapłaństwo „darem i tajemnicą”. Chrystus, ustanawiając Eucharystię, powierzył jej sprawowanie Apostołom, obdarowując ich swoją kapłańską godnością. Dla nich to był dar i tajemnica, których nie rozumieli w pełni. Dopiero późniejsze życie było odkrywaniem owego daru i wchodzeniem głębiej w ową tajemnicę. Tak jest również w życiu każdego kapłana. Łaska kapłaństwa jest wielkim darem Boga i jednocześnie wielką tajemnicą, którą trzeba na nowo odkrywać.

Do dziś w Wielki Czwartek w kościołach katedralnych gromadzą się prezbiterzy pod przewodnictwem biskupa na sprawowanie Mszy krzyżma, podczas której odnawiają przyrzeczenia kapłańskie i zastanawiają się nad wielkim darem złożonym w ich dłonie. Wieczorna Msza Wieczerzy Pańskiej jest dziękczynieniem za ustanowienie sakramentu Eucharystii i kapłaństwa.

W piątek, 19 czerwca 2009 r., w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa rozpoczął się w Kościele Rok Kapłański. Ten dzień był również światowym dniem modlitw o świętość kapłanów. Kapłani są bardzo mocno wpisani w posługę Kościoła. Jako duchowi przewodnicy wiernych w sposób szczególny mają swój wzór w Chrystusie. Bardzo potrzeba modlitwy o nowy powiew Ducha Świętego, by ci, którzy zostali zaproszeni do tego wyjątkowego współdziałania z Bogiem w powołaniu kapłańskim, mieli odwagę dokonać takiego wyboru i być Mu wiernymi. Także niezbędna jest pamięć o wszystkich już powołanych, by byli kapłanami na wzór Chrystusa.

„Dziękujcie za dar kapłaństwa” – powiedział w 1992 r. w Wielki Czwartek Jan Paweł II w dorocznym orędziu, skierowanym do księży. Nie tylko księża, ale my wszyscy uczmy się dziękować za te wspaniałe dary, którymi obdarza nas Bóg.