Kapłaństwo Jezusa Chrystusa w liturgii

Z Niepokalaną
... módlmy się za kapłanów Wiosna 1(61) 2010

Kapłaństwo Jezusa Chrystusa w liturgii / ks. Maciej Zachara MIC

Jezus Chrystus jest jedynym i wiecznym Kapłanem Nowego Przymierza, który z samego siebie złożył Ojcu doskonałą ofiarę za zbawienie świata. Ofiara Chrystusa, złożona z miłości do Ojca i do ludzi, jest też jedyną ofiarą godną Boga. Musimy pamiętać o tym, że nie mamy sami z siebie Bogu niczego do ofiarowania. Z drugiej strony Jezus Chrystus w akcie ofiary z samego siebie łączy ze sobą Kościół, który jest Jego Ciałem. Dlatego powołaniem każdego chrześcijanina jest złożyć Bogu Ojcu ofiarę z samego siebie, przez Chrystusa i w zjednoczeniu z Nim. Tą ofiarą z samego siebie jest całe życie chrześcijańskie, polegające na pełnieniu woli Bożej. W życiu niektórych osób dokonuje się to przez męczeństwo za wiarę, dla większości z nas ofiara z samego siebie dokonuje się w codziennym życiu wiary, nadziei i miłości. W tym sensie całe życie chrześcijanina jest liturgią, czynnością kapłańską. Żadną miarą nie oznacza to jednak, że nie jest nam potrzebny udział w życiu liturgicznym Kościoła, szczególnie we Mszy św. To właśnie dzięki celebracji kapłańskiej ofiary Chrystusa w liturgii całe nasze życie ma szansę stawać się, według słów św. Pawła, „ofiarą żywą, świętą, Bogu przyjemną” (Rz 12,1) oraz „miłą Bogu wonnością Chrystusa” (2 Kor 2,15). W liturgii, a zwłaszcza we Mszy św., celebrujemy to, czym nieustannie powinno się stawać nasze życie jako chrześcijan.

W Kościele istnieją dwie formy, w jakich realizuje się kapłaństwo Jezusa Chrystusa. Pierwszą z nich jest kapłaństwo wspólne wszystkich ochrzczonych, drugą zaś kapłaństwo urzędowe, wynikające z sakramentu święceń. Jedną z najważniejszych funkcji, wynikających ze święceń, jest przewodniczenie liturgii. Ten, kto na mocy przyjętych święceń przewodniczy liturgii, uobecnia w zgromadzeniu liturgicznym Jezusa Chrystusa – Głowę Kościoła. W tym sensie często mówi się, że kapłan przewodniczący liturgii działa „w osobie Chrystusa” („in persona Christi”). Mocą szczególnej łaski Ducha Świętego, otrzymanej w sakramencie święceń, przez słowa i gesty, spełniane przez kapłana podczas Mszy św., uobecnia się jedyna ofiara Chrystusa, a dary chleba i wina zostają przemienione w Ciało i Krew Chrystusa. Również na mocy przyjętych święceń kapłan jest upoważniony do tego, by w czasie liturgii zanosić do Boga modlitwy w imieniu ludu – najważniejszą z tych modlitw jest Modlitwa eucharystyczna.

Liturgiczna funkcja kapłana, polegająca na działaniu w imieniu Chrystusa oraz w imieniu Kościoła, jest niezastąpiona. Nie można jej jednak postrzegać jako przywileju czy większej godności. Jest to raczej służebna misja, której celem jest budowanie i umacnianie całego Kościoła – ludu kapłańskiego. Dzięki liturgicznej celebracji ofiary Chrystusa umacnia się wiara wszystkich, którzy w niej uczestniczą, a ich codzienne życie chrześcijańskie staje się liturgią, ofiarowaniem Bogu siebie samego w miłości.