Głodnych nasycić

Z Niepokalaną
... bądźmy świadkami miłości Lato 2(62) 2010

Głodnych nasycić

Świetlica profilaktyczno-wychowawcza „Okruszek” powstała przy parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Grudziądzu w 1994 r. Pomysłodawcą był ówczesny duszpasterz ks. Andrzej Dziedziul MIC wraz ze Stowarzyszeniem Rodzin Katolickich. Od 2000 r. opiekę nad świetlicą objął ks. Wacław Pokrzywnicki MIC, a od 2007 - ks. Grzegorz Burdyński MIC. Warto wspomnieć, że świetlica 2009 r. przeżywała swój jubileusz 15-lecia istnienia i przybrała za patrona św. Joannę Berettę Molla. Przez lata swej działalności wszyscy opiekunowie działają na zasadzie wolontariatu, a środki na utrzymanie świetlicy pozyskiwane są z parafii, Caritas, od sponsorów i od kilku lat z Urzędu Miasta oraz Urzędu Marszałkowskiego.

Obecnie głównym celem działań w świetlicy jest wspieranie prawidłowego rozwoju fizycznego, emocjonalnego i społecznego dzieci i młodzieży, którym sytuacja społeczno-ekonomiczna ich rodzin nie pozwala na pełny i swobodny rozwój. Aby realizować postawione cele podejmujemy w świetlicy następujące zadania: dożywianie, pomoc w nauce, organizację czasu wolnego, zajęcia kulturalne, kulinarne, plastyczne, muzyczne, taneczne, teatralne, sportowe, informatyczne, psycho-edukacyjne, elementy zajęć socjoterapeutycznych.

Do świetlicy „Okruszek” uczęszczają dzieci w wieku szkolnym, w większości z biednych rodzin, a także dotkniętych różnego rodzaju patologiami. Dom rodzinny, który powinien być miejscem miłości i opieki, dla niektórych jest miejscem cierpienia, zagrożenia, rozpaczy i lęku. Tylko dzięki dogłębnemu poznaniu sytuacji rodzinnej i społecznej dzieci i młodzieży możemy zrozumieć ich codzienne zachowanie, problemy, których doświadczają w szkole, w relacjach z rówieśnikami, ale przede wszystkim te, które rodzą się w nich samych. Najważniejszą dla nas rzeczą jest to, by przez czas spędzony w świetlicy dawać im „normalność”, dobroć, miłość, nadzieję, wiarę.

ks. Grzegorz Burdyński MIC,
opiekun świetlicy „Okruszek”

W ostatnim czasie spędziliśmy z wychowankami świetlicy „Okruszek” wiele czasu na różnego rodzaju wyjazdach. Daje to możliwość dłuższej obserwacji dzieci i młodzieży i jest okazją do różnych spostrzeżeń, co podczas codziennych zajęć jest niemożliwe do uchwycenia. Wśród różnego rodzaju zachowań zauważyliśmy przede wszystkim wielki deficyt miłości, potrzebę indywidualnego traktowania, okazywania zainteresowania każdemu osobno. Dla wychowawców świetlicy takie postępowanie wobec dzieci jest naturalne, ponieważ często jesteśmy związani z dziećmi emocjonalnie.

Wielkim przeżyciem dla wielu z nas i dla podopiecznych, można by powiedzieć wydarzeniem przełomowym w relacjach świetlicowych, był wyjazd na ferie zimowe. W czasie wielu rozmów i zwierzeń, na co pozwalał czas i klimat wyjazdu, nasze dzieci otwarcie zwierzały się ze swoich problemów, kłopotów rodzinnych. Usłyszeliśmy wiele trudnych słów o braku miłości od najbliższych, odrzuceniu i opuszczeniu w rodzinach. Dzieci mówiły także o swoich nieszczęściach, chorobach, nałogach w rodzinie, przemocy. Ten czas był po to, by jeszcze lepiej poznać sytuację naszych wychowanków, wczuć się w ich doświadczenie, wysłuchać, zrozumieć. Staramy się służyć im dobrą radą, ciepłym słowem, pocieszeniem. Cudem na te smutki i boleści była wspólna modlitwa w kaplicy ośrodka rekolekcyjnego. W zadziwiająco prosty sposób młodzi ludzie otwierali swoje serca przed Jezusem, powierzając Mu swoje troski, błagania i podziękowania, wyrażali swoją miłość, przytulając się do Niego.

Ksiądz Grzegorz starał się zapewnić naszym dzieciom jak najwięcej atrakcji w postaci różnych wyjazdów. Jednak centralnym wydarzeniem każdego dnia była Msza św., modlitwa różańcowa, apel na zakończenie dnia. Te momenty pokazywały, jak wielką miłość ma Bóg względem każdego z nas. Wielkim przeżyciem i wielkim obdarowaniem miłością było dla nas spotkanie z ludźmi, których Bóg postawił na naszej drodze. Wśród nich był
ks. Biskup Józef Wysocki, który sprawował z nami Eucharystię i spotkał się w niezwykle ciepłej i serdecznej atmosferze. Wiele życzliwości ofiarował nam ks. Eugeniusz, wychowawcy i dzieci ze świetlicy „Niebo” działającej przy parafii marianów w Elblągu i wiele innych osób.

Powrót do Grudziądza wiązał się z okazaniem szczególnej troski tym dzieci, które trzeba było odprowadzić czy odwieźć do domów, gdzie nikt na nie nie czekał albo gdzie rodzice zapomnieli o ich powrocie z powodu trwającej kolejny dzień imprezy. Po ludzku trudno wytłumaczyć, skąd tyle siły na to, by udźwignąć ciężar ludzkiego cierpienia, a zwłaszcza tych najmniejszych i bezbronnych.

Wielką wdzięczność kierujemy do księży marianów (Andrzeja, Wacława, Grzegorza), „gigantów” w rozdawaniu miłości. Oni to potrafili zachęcić grono ludzi o wielkich, anielskich sercach, do pracy w świetlicy na warunkach wolontariatu. Wielu z nich to ludzie o wielkiej cierpliwości, dobroci, pracowitości, oddani całym sercem dzieciom, kochający i stawiający je na pierwszym miejscu, dzielący się swoimi talentami, nie szczędzący swojego czasu dla najmniejszych. Wśród nich są także i specjaliści, którzy w sposób profesjonalny próbują pomagać w rozwiązywaniu problemów naszych podopiecznych. Praca wolontariuszy w świetlicy opiera się przede wszystkim na obdarowywaniu miłością, rozdawaniu wychowankom serca, dobroci i czasu, stworzeniu dla nich, choć przez chwilę, namiastki normalnego życia.

Elżbieta Marzec,
wolontariuszka świetlicy „Okruszek”